Matkop

Aan de rand van een bos, in een caravan die even zorgvuldig is geordend als haar binnenwereld chaotisch is, leeft Doris (64). Met haar verrekijker houdt Doris de wereld op afstand. De controle geeft haar rust. Daarom houdt ze alles bij in haar logboek; het zwerfafval, het komen en gaan van de dieren in het bos, én de markante verschijning Flore (34). Een sekswerker die dagelijks haar klanten in de auto ontvangt. Ze parkeert haar auto telkens op dezelfde plek, rookt, wacht, en even later stapt er een mannelijke klant in. Vanuit de caravan bestudeert Doris haar: de gebaren, het ritme van de sigaretten, haar nonchalance en haar serieuze blik. Wat begint als nieuwsgierigheid, groeit uit tot een stille obsessie. Een verlangen naar nabijheid dat ze alleen durft te beleven via de lens van haar verrekijker. Op haar rug draagt Doris een groot, ontstoken litteken; een wond die ze zelf niet kan bereiken. Wanneer ze Flore uiteindelijk betaalt, is dat niet voor seks, maar om de wond in te smeren, om haar even aan te raken waar ze zelf niet bij kan. In die kleine arena van bos en caravan vervaagt de grens tussen controle en overgave. Twee buitenstaanders raken elkaar letterlijk en figuurlijk aan, in een ontmoeting die zowel ongemakkelijk als helend is.

‍